Verander het verhaal met betere gegevens en betere ideeën

Talibusinsidiis Periuric Arte Sinoniscreditares, captique dolis lacrimisque coactis, quos neque Tydides nec Larisaeus Achilles, non anni domuere decem, nonmillecarnae.

Dus, door de zonde en kunst van de gewonde Chinon We geloofden in hem, dus onder zijn trucs en de dwang van tranen werden we zijn gevangenen.

Vergilius. Vertaald door Aeneid en David Ferry, (Boek II, 195-198, p.44). Chicago Press University, 2017.

Het paardenverhaal is niet compleet of zelfs samenhangend zonder Chinon. Paarden zullen verschijnen, en jonge Grieken zullen ook verschijnen. Zonder Shinon was de houten paardentruc misschien mislukt. De waarheid over de wasbeer wordt verteld in minder dan een dozijn regels, en terwijl hij en zijn zoon worden opgegeten door slangen, heeft Chinon een enthousiast publiek onder de Trojaanse paarden. Hij zou sceptischer zijn geweest als hij op het juiste moment was verschenen en zo’n meeslepend verhaal en een uitleg van het doel van het paard had gehad. Het had het tegenovergestelde effect. Zoals Aeneas zegt, iets dat niet kon worden bereikt in een decennium van belegering, deed Chinon het in één dag, schuldig aan hem.

Princeton’s Eviction Lab is Sinons grootste analogie van jong en fascinerend, schijnbaar een slachtoffer, en vol antwoorden op alles. De leider is Chinon, jong, blank, bevoorrecht en verhandelt met succes het lijden van anderen om toegang te krijgen tot de stad. Het lab rekent tienduizenden collegegeld aan en ontvangt beurzen van Bill Gates en anderen.

Het “lab” vat ook valse verklaringen samen, verzamelt een jaar later gegevens en verklaart een “epidemie” zonder een basislijn vast te stellen. Debanking van gegevens van Princeton of van enige poging om te bewijzen dat de uitzetting niet “epidemie” is, is niet zo moeilijk. Maar net als de kleine bendes die zich rond een houten paard hebben verzameld, vertelt Desmond een verhaal dat iedereen wil horen: huisvestingsproblemen worden veroorzaakt door slechte mensen, en als je ons geld geeft, doen we die slechteriken op de een of andere manier pijn en helpen ze goede dingen.

De waarheid is fundamenteel anders. In Seattle bijvoorbeeld resulteerde een door een laboratorium geïnspireerde hysterische inspanning in het volgende rapport: een huis verliezenDocumenten gemaakt op basis van de organisatie van vragen, aannames en onbetwiste vragen. Het document beweerde dat er in 2017 1.218 boerenuitzettingen waren ingediend in Seattle. Kijkend naar hun eigen gegevens uit openbare bronnen, bleek dat in 2017 slechts 585 boerenuitzettingen waren voltooid, minder dan de helft van de inzendingen. Om de zaken nog erger te maken, was het “bewegingspercentage” in Seattle minder dan 1%, gezien het aantal huurwoningen in Seattle, 168.295.Je kunt het volledige weerwoord lezen van het verliezen van het huis dat ik heb gebeld Perspectief verliezen..

Zie het onder ogen, huiseigenaren of verhuurders zijn geen fascinerende groep. En zo is hun supporter, de boze Latino van het speerwerpen. Maar een blanke, sociaal gemotiveerde jongen uit Princeton is een liberale droom. Hoe gaat een “lab” slechte data tegen van slechts één, goed gefinancierde en populaire tegenstander van de vrije huizenmarkt?

Uitgaande van uitdagingsgegevens

Eerst en vooral, als het gaat om zoiets als een boer, moet je luid vragen: “Wat voor soort boerencrisis is het?” Het stellen van vragen, heel eenvoudige vragen, kan een grote hulp zijn bij het verzwakken van de illusie van de “uitzettingsepidemie”. Gemeenschappen die te maken hebben met de “uitzettingsepidemie”, zoals gedefinieerd in het uitzettingslab, moeten de volgende vragen stellen:

  • Waar komen uw gegevens vandaan en kan ik deze zien?
  • Hoeveel jaar heb je gemeten voor ontruiming?
  • Waren ze archivering of daadwerkelijke verwijdering?
  • Zijn er gegevens van lokale wetshandhavingsinstanties met betrekking tot de verwijdering?
  • Hoeveel jaar aan huisuitzettingsgegevens heeft u?

Toen deze eenvoudige vragen in Cincinnati werden gesteld en gegevens van lokale overheden werden geraadpleegd, daalde het uitzettingspercentage in Cincinnati tot ongeveer 1 procent nadat men was doorgegaan met de daadwerkelijke verwijdering.

Kostendruk is een ander stereotiep antwoord op het huisvestingsprobleem, dat niet alleen nutteloos is, maar ook lokale overheden ertoe aanzet onrealistische doelen te stellen voor de uitgaven aan nieuwe volkshuisvesting. Kostendragende methoden gebruiken doorgaans oude American Community Survey-gegevens om het aantal huishoudens te schatten dat meer dan 30% van hun totale maandelijkse huisinkomen betaalt. Zoals eerder aangegeven, is dit een onbetrouwbare manier om de uitgaven voor kapitaalprojecten te voorspellen. Maar toch worden kostendekkende cijfers kritiekloos gebruikt om doelen te stellen voor het bouwen van nieuwe woningen.

In Albuquerque suggereerde het Urban Institute bijvoorbeeld dat 15.500 huishoudens veel betaalden voor hun huis en kwam tot de conclusie dat er 15.500 eenheden moesten worden gebouwd. We zijn tot de conclusie gekomen dat het meer dan $ 1,5 miljard gaat kosten tegen een prijs van $ 100.000. Twee keer het totale exploitatiebudget van Albuquerque in 2021. De totale thuisproductie van Albuquerque voor de vijf jaar van 2016 tot 2021 was slechts 12.000 eenheden, minder dan het voorgestelde aantal eenheden op basis van de eenjarige gegevens van de American Community Survey.

Uitdagende gegevens en veronderstellingen zijn essentieel om de betovering te doorbreken van de laatste pogingen om meer en meer geld van staats- en lokale overheden af ​​te persen om huisvesting te subsidiëren die niet nodig is als deze niet in de eerste plaats overgereguleerd is.

Ik heb een beter idee

Een beter idee dan meer uitgeven aan de kwestie van stijgende huizenprijzen zal in de volgende post specifieker worden besproken. Het is noodzakelijk kritiek te leveren op de aannames, methodologieën en gegevens die door supporters zijn gemaakt voor meer geld, maar niet genoeg om het gesprek te veranderen. Tegelijk met kritiek moeten we in een andere richting kijken. In plaats van kosten te gebruiken, moet u bijvoorbeeld de vergunningafdeling in de stad opzoeken en vragen: “Hoeveel wooneenheden laat u bouwen?” Hoe lang duurt het om toestemming te krijgen? Hoe lang duurt het om een ​​voltooide wooneenheid te krijgen nadat de vergunning is verleend?

Zoals ik al eerder zei, rapporteren steden momenteel niet regelmatig over het aantal vergunningen dat ze afgeven en hoe ze zich verhouden tot nieuwe werkgelegenheidsgroei en bevolkingsgroei. .. Er is geen manier om regelgevers verantwoordelijk te houden voor productiestagnatie tenzij het vergunningsproces wordt gemeten of gedeeld met het grote publiek.

Ook is er een relatie tussen de combinatie van toegestane woningtypen en vraag en aanbod. Als een stad weinig appartementsvergunningen heeft en de bevolking groeit, dan zal de huur stijgen, ook al stijgt de totale productie door de nieuwe eengezinswoning. Dit weten is veel nuttiger bij het aanmoedigen en stimuleren van nieuwe woningen dan kostendragende maatregelen.

Wat vinden mensen ervan en waarom denken ze erover?

Een van de moeilijkste dingen om mensen in de woningbouwsector te overtuigen om te investeren, is een peiling. Hoe kan het u helpen om vandaag de dag middelen te besteden om te onderzoeken waarom mensen nadenken over wat ze doen als ze worden geconfronteerd met problemen en slechte regelgeving? Deze middelen zijn nu nodig om de laatste slechte gedachten terug te dringen. Dit is een redelijke eerste reactie, maar de site is kort en fout.

Eerlijk gezegd, de belangrijkste reden waarom we het slechte beleid nemen om de woningvoorraad te verkrampen, vervelende en zinloze regels op te leggen aan contracten tussen eigenaren en verhuurders van onroerend goed, en plannen op te leggen om belastingen op huizen te heffen.Goedbedoelende kiezers doen dat gewoon niet. Begrijp de basisprincipes van huisvestingseconomie. De meeste mensen zijn van mening dat woningen die door de particuliere sector zijn gebouwd, worden ondersteund door de wens om mensen die woonruimte nodig hebben te onderdrukken voor een zo hoog mogelijke huur. Ze zijn ook van mening dat huurwoningen een passief inkomen zijn en dat de huur wordt bepaald op basis van hoeveel geld een rijke vastgoedeigenaar wil opnemen van zijn huurders.

Waarom geloven mensen op deze manier? Welke boodschap verschuift dit idee naar een meer realistische perceptie dat huisvesting, net als de meeste andere bedrijven, een marginaal bedrijf is? Als uw inkomen gelijk is aan of groter is dan uw kosten, is uw bedrijf succesvol. Van limonadekraampjes tot multinationals, mensen begrijpen dat inkomsten de kosten moeten dekken, anders moeten de prijzen omhoog. Als mensen huurprijzen echter niet beschouwen als de willekeurige grillen van vastgoedeigenaren, zal het gemakkelijker zijn om strikte regels op te leggen die de exploitatie van woningen duurder en moeilijker maken. Het is erg belangrijk om deze manier van denken te veranderen.

Het is niet eenvoudig om de valse verhalen van populaire huisadvocaten te weerleggen, een betere manier te bieden om problemen met de woningvoorraad te beoordelen en op te lossen, en het begrip van mensen over huisvesting te veranderen, en het allemaal tegelijk te doen. Het is zelfs nog moeilijker. Maar dat is de enige manier om de betovering te verbreken dat we steeds meer geld najagen in plaats van meer huizen te bouwen.

Leave a Comment

Your email address will not be published.